فصلنامه علمی پژوهش‌های انقلاب اسلامی

چکیده در چارچوب رهیافت پساساختارگرایانه گفتمان‌ها تعیین‌کننده حیات و کنش سیاسی هستند. از همین منظر، مشروعیت سیاسی در پرتو گفتمان سیاسی شکل می‌گیرد و با تغییر گفتمان‌ها، نظام معنایی و هنجاری دگرگون می‌شود.
انقلاب اسلامی ایران، پدیده‌ای نوظهور بود که رویکرد اسلام سیاسی فقاهتی را مبنایی برای خلق گفتمان و نظام معنایی جدید قرار داد و در پرتو آن مشروعیت سیاسی، معنایی متفاوت یافت. نوشتار حاضر در پی بررسی و تحلیل مفهوم مشروعیت سیاسی در این گفتمان سیاسی است. تمرکز اصلی معطوف بدان خواهد بود که مشروعیت سیاسی در گفتمان انقلاب اسلامی و خرده گفتمان‌های برآمده از این گفتمان چگونه شکل گرفته است و عناصر مقوم این گفتمان به ویژه عنصر «ولایت فقیه»، «اسلامیت» و «ایرانیت» چه تاثیر در این فرایند داشته‌اند.
این پژوهش با التزام روشی و نه هستی شناختی به رویکرد تبارشناسانه فوکو و تحلیل‌های گفتمانی سعی دارد شکل‌گیری مفهوم مشروعیت به مثابه هنجاری سامان بخش به رابطه حکم و اطاعت در چارچوب گفتمان انقلاب اسلامی و خرده گفتمان‌های برآمده از آن را بررسی کند.

چکیده از آنجا که قدرت وامکانات فراوانی دراختیار کارگزاران است، واز طرفی اجازه دخالت در امور گسترده­ای را نیز دارند، همین قدرت واختیار ممکن است  بستر سوء استفاده را برای ایشان مهیا سازد. لذا ضرورت کنترل آنان اهمیت دارد، از سویی با مطرح شدن الگوی انقلاب اسلامی، این موضوع نیز اهمیت بیشتری یافته است. در این خصوص پرسش اصلی این است که،باتوجه به اصول امر به معروف ونهی ازمنکر، نظارت بر عملکرد کارگزاران توسط شهروندان در فقه چه جایگاهی دارد؟در آیات قرآن بر اهمیت امر به معروف و نهی از منکر تاکید شده است، و  شیوه حکومت  پیامبر و امام علی موید این موضوع است مقاله حاضر می­کوشد تا نظارت همگانی برعملکردکارگزاران بواسطه یکی از اهرم­های اسلام (امر به معروف ونهی از منکر) برای مهار قدرت را تحلیل و تببین نماید. بنابراین برای دستیابی به پژوهش کاربردی از روش استنادی تحلیلی استفاده شده است.