فصلنامه علمی پژوهش‌های انقلاب اسلامی

چکیده سن امید به زندگی ، به عنوان معیاری برای تشخیص متوسط طول عمر مفید افراد یک جامعه است. این معیار نشان  می دهد که هر فرد باید حداقل توقع چند سال زندگی در جامعه اى که در آن متولد شده یا زیست می کند را داشته باشد. شیوه ارائه خدمات بهداشتی و درمانی ، سطح آموزش و تربیت ، نگرش فردى ، آزادى هاى اجتماعى و وجود رسانه های فراگیر ، سبک زندگی رایج ، کمیت و کیفیت استرس های روانى و فیزیولوژیک ، میزان تفریحات مجاز و شادی های عمومى و اجتماعى ، سلامت محیط زیست و نیز شرایط اقتصادی را  می توان از مهمترین عوامل موثر بر شاخص امید به زندگی  برشمرد. در این پژوهش نقش دانش و هنر طراحی در هر یک از مؤلفه هاى احصاء شده به عنوان عواملی در جهت دستیابى به بیشینه افزایش سن امید به زندگی در شهروندان ایرانى در کشور ایران به شیوه مطالعه کتابخانه اى و شبکه اى مورد بررسی قرار می گیرد.