فصلنامه علمی پژوهش‌های انقلاب اسلامی

چکیده در این مقاله با نگاه مختصر به گذشته روابط ایران و عراق و با توجه به این پیش‌فرض که در بررسی روابط ایران و عراق باید بین روابط سیاسی از یک‌سو و روابط فرهنگی از سوی دیگر تمایز قائل شد، به بررسی این فرضیه پرداخته‌ایم که هر چه روابط فرهنگی و متأثر از آن، ارتباطات اجتماعی میان ملت‌های دو کشور بیشتر باشد، امکان همگرایی سیاسی میان آن دولت‌ها بیشتر می شود. برای انجام این تحقیق که از روش کتابخانه‌ای و فرضیه‌آزما استفاده شده است با الهام از نظریه دویچ به دنبال بررسی تأثیر روابط فرهنگی بر روابط سیاسی (مطالعه موردی ایران و عراق) هستیم.