نقش حکمرانی استانی در پایداری توسعه: پایههای رفاه، امنیت و معنویت
دوره 13، شماره 3، پاییز 1403، صفحه 341-356
محمد اسماعیل عبداللهی
چکیده تحقیق پیش رو، بر پایه انگارههای تئودموکراسی، و بر اساس روش تحقیق کیفی و توصیفی، به کشف پیشرانهای توسعه حکمرانی استانی و هویتبخشی تمرکز دارد. نتایج این مطالعه نشان میدهد که طبقهبندی اجتماعات بشری از گروههای کوچک گرفته تا استان، موجب تقویت مردمسالاری دینی میشود. حکمرانی استانی به منظور ارائه خدمات متمرکز به مردمِ مناطق جغرافیایی کوچک شکل میگیرد و منجر به تعالی مدنیتِ جامعه، کاهش فاصله طبقاتی، بهبود کیفیت زندگی و پایداری رفاه، امنیت و معنویت میشود. پیشرانهای برجسته حکمرانی استانی شامل چند وجهی بودن، ذوابعاد بودن مسائل، اقتضائات بومی، باورهای عینیت یافته و آزادی عمل است. استناد به تئودموکراسی بهعنوان سبک ارتباطی بین دین و حکومت نشان میدهد که دین مبنای سیاستگذاری و مشروعیت سیاستها است. حاکمیت مردم و توجه به اراده آنان نیز از مؤلفههای اصلی حکمرانی استانی است. حکمرانی استانی نیازمند اعتمادپذیری، مسئولیتپذیری و پاسخگویی است و میتواند در قالب مدلهای مختلف مانند مدل محلیگرا، فردیتگرا و تمرکزگرا تحقق یابد. پس از بررسی این بحثها و مفاهیم، میتوان نتیجه گرفت که حکمرانی استانی با توجه به مؤلفههای منحصر به فرد خود و همچنین بر اساس مدلهای مختلف، میتواند به بهبود جامعه مدنی، کاهش فقر و فاصله طبقاتی، افزایش مشارکت، بهبود کیفیت زندگی و تعالی امنیت و رفاه و معنویت منجر شود.